ပန္းရင္႔ေရာင္တုိ႔ကေတာ႔ လုပ္ခ်လိုက္ျပန္ျပီ....။သူ Tag လိုက္တိုင္း ႏွင္းေဟမာ က မပါ မျပီးဘူး...။
အဲလိုခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ...။ ;)
မုန္းေသာ္လည္း က်မနဲ႔ အတူရိွေနတဲ႔ အရာတစ္ခုဆိုေတာ႔ ကိုယ္႔မွာပိုင္ဆိုင္သမွ်ေတြထဲက မုန္းတဲ႔အရာ ကို စဥ္းစားျပီး ရွာၾကည္႔လိုက္တယ္....။ကိုယ္စုေဆာင္းထားသမွ်ေလးေတြကလဲ ႏွစ္သက္လို႔ ၀ယ္ထားတာ နဲ႔ သူမ်ားအမွတ္တရေပးတာကို အျမတ္တႏုိးသိမ္းထားတာေလးေတြပဲ က်မမွာရိွတယ္....။
ပန္း ေရ... ႏွင္းေတာ႔ အခက္ေတြ႔ေနျပီ ဘာကို မုန္းရင္ ေကာင္းမလဲ ... လုပ္ပါဦး...။အင္း ဟုတ္ျပီ တရားရွာ ကိုယ္မွာေတြ႕ဆိုတဲ႔ စကားလိုပဲ မိမိကိုယ္မိမိ ျပန္သံုးသပ္ၾကည္႔ရင္ေတာ႔ မုန္းစရာေကာင္းတာ က ေျပးၾကည္႔စရာမလိုဘူး....။က်မ က ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အရမ္း ေဒါသၾကီးတက္တယ္...။ စေနသမီး စိတ္က လည္းၾကီးလိုက္တာမွ ဆတ္ဆတ္ထိမခံေလ....။ဘယ္ေလာက္ထိ မခံလည္းဆိုရင္ ဟိ းpၾကံဳတုန္းကိုယ္႔အေၾကာင္းကိုေဖာက္သည္္္ခ်ရဦးမယ္....။
ငယ္ငယ္တုန္းက က်မက သစ္ပင္တက္တာ အရမ္း၀ါသနာပါတယ္...။သမီး ႏွင္းေရ ..လို႔ ေမေမက ေခၚလိုက္တာနဲ႔ အိမ္ေနာက္ေဖးက မက်ည္းပင္ၾကီးေပၚကေန ေမ်ာက္လို ပလုန္းထိုးျပီး ဂြ်န္းေတြဘာေတြပစ္ဆင္းရတာ...။ ေမေမ မိရင္လဲ မသက္သာဘူး...။ က်မ ေဖေဖ က ေတာ႔ ေမေမ႔လို မရိုက္တက္ဘူး ပါးစပ္ကပဲ သမီးရယ္ အေဖတို႔က ဒီသမီးေလးတစ္ေယာက္တည္းေမြးထားတာ အေကာင္းေလးကေန သစ္ပင္ေပၚတက္လို႔ ္ျပဳတ္က်ရင္ က်ဳိးသြားမွ ခက္မယ္တဲ႔...။
က်မကလဲ ဘယ္လို၀ါသနာမွန္းကိုမသိပါဘူး...။ က်မတို႕ရြာက စကား၀ါလမ္းမၾကီးေဘးမွာ ရိွျပီး ပုပၸါးေတာင္ၾကီး္နဲ႔ လွမ္းေတာင္ျမင္ေနရျပီဆိုေတာ႔ အင္း....ေမ်ာက္နဲ႔ေရေၾကာေျမေၾကာလိုက္ေနလားမသိဘူး.။
လူၾကီးေတြလစ္တာနဲ႔ သစ္ပင္ေပၚေရာက္ေနျပီ...။အဲဒီလိုနဲ႔ က်မ သစ္ပင္ေတြခိုးခိုးျပီး တက္ေနတာ မိဘေတြ မသိၾကဘူး..။ တစ္ေန႔မွာေတာ႔ က်မသူငယ္ခ်င္း သႏၱာဆိုတဲ႔ ေကာင္မေလးက ေစ်းကုန္းေတာင္ဘက္ေက်ာင္းမွာ မက်ည္းရြက္ေတြအရမ္းႏုေနတယ္..သြားခူးရေအာင္တဲ႔ လာျပီး အေဖာ္စပ္ပါေလေရာ....။ေက်ာင္းမွာ အဲဒီ႔ေန႔က အုပ္စုအားကစားျပိဳင္ပြဲရိွတဲ႔ေန႔...။အိမ္ျပန္တာ ေနာက္က်ရင္လဲ သိပ္ကိစၥမရိွဘူးေလ...။
အဲဒီေန႔က လူၾကီးေတြကလဲ လစ္တာနဲ႔ အိမ္ကို ခဏျပန္ ေက်ာင္းလြယ္အိတ္ထဲက စာအုပ္ေတြ အားလံုးပစ္ခ်ခဲ႔ျပီး ရွည္ေနတဲ႔ၾကိဳးကို စလြယ္သိုင္းလို႔ေကာင္းေအာင္ အထံုးေလးတစ္ခု လုပ္လိုက္တယ္...။
မနက္က အားကစားျပိဳင္ပြဲမွာလဲ က်မက အေျပးတို႔၊ အျမင္႔ခုန္တို႔က ျပိဳင္ေသးတာ ..။
က်မ က အျမင္႔ခုန္ေတာ႔ တစ္ကယ္ေတာ္တာ...။ ဟိ ... းp ...ေပါက္ေပါက္ေျမာက္ေျမာက္ေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး ။
အတူတူ ေမ်ာက္ရႈံးေအာင္ ေဆာ႔လာခဲ႔တဲ႔ ငယ္သူငယ္ခ်င္းထဲမွာေတာ႔ တစ္ကယ္ေပါက္ေျမာက္သြားသူလဲရိွရဲ႕။ညဘက္ လသာျပီဆိုလို႔ကေတာ႔ အထုပ္ပစ္တမ္း၊ ဖိနပ္ပစ္တမ္း..စစ္တိုက္တမ္း ကစားေတာ႔တာပဲ...။ အဲဒီ႔ထဲက သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကေတာ႔ အခု ျမန္မာ႔လက္ေရြးစင္ေဘာလံုးသမားၾကီးျဖစ္လို႔ ...(ယခု ကေမၻာဇအသင္း၌)...။က်မ ထင္တာေတာ႔
ဒီေကာင္ စိုးမင္းဦး လည္း ပုပၸါးနဲ႔နီးလို႔ထင္ပါရဲ႕ ငယ္ငယ္က ေျမာက္ရံႈးေအာင္ကို ေဆာ႔တာ းp( သူ႔ၾကည္႔လိုက္ရင္ ေၾကာင္ခ်ီးရုတ္ကို အျမဲေပါက္ေနတာ းD) သူငယ္ခ်င္း အတင္း တုတ္လိုက္တာ
လမ္းေတြေခ်ာ္ကုန္ျပီ ... ခုန မက်ည္းပင္တက္ရေတာ႔မယ္႔ေနရာေလး ျပန္သြားမယ္ေနာ္...။
က်မကို ေမေမက ဘယ္လိုမွ မႏိုင္တာနဲ႔ အားကစားပြဲ အတြက္ ခရမ္းေရာင္ ေဘာင္းဘီတိုအသစ္ေလးတစ္ထည္ ၀ယ္ေပးခဲ႔တယ္...။အဲ..လြယ္အိတ္ကို စလြယ္သိုင္း ျပီး...အဲဒီေဘာင္းဘီအသစ္ေလးကို လည္း ၀တ္လို႔ေပါ႔ေလ...။
ျပီးေတာ႔ ေျမာက္ၾကြ ေျမာက္ၾကြနဲ႔...ေစ်းကုန္းေတာင္ဘက္ေက်ာင္း ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀န္းထဲက မက်ည္းပင္ၾကီးရိွရာဆီကို ဒိုး လိုက္ၾကတာမ်ား တန္းေနတာပဲေပါ႔...။ကေလးေတြ စုစုေပါင္း ၇ေယာက္ေလာက္ေတာ႔ရိွမယ္ထင္တယ္...။ကိုယ္႔ထက္အၾကီး ေတြလဲပါတယ္...ကိုယ္႔ထက္ ငယ္တဲ႔ဟာေလးေတြလဲပါတယ္ အစံုေပါ႔...။တစ္ညေနလံုး သစ္ပင္တက္ေနတာ....။
အခ်ိန္ကေန၀င္ရီတေယာေရာက္ျပီ... တစ္ေနကုန္ကုန္ခ်စ္ခ်စ္ေတာက္ေအာင္ ပူထားတဲ႔ ေန၀န္းၾကီးကလဲ ရြာအေနာက္ဘက္က ထန္းေတာေတြဘက္ကို အေျပးအလႊားခရီးႏွင္ေနခဲ႔ျပီ...။လယ္ေတာက ေကာက္စိုက္သမ ေတြနဲ႔ ႏြားေက်ာင္းသားေတြလဲ ျပန္လာကုန္ၾကျပီ....။တစ္ေနကုန္ ထမင္းေမ႔ ဟင္းေမ႔ သစ္ပင္ေပၚေရာက္ေနလိုက္တာ အိမ္ကို သတိရသြားျပီး အေျပးတစ္ပိုင္းျပန္ဆင္းလာတဲ႔အခါမွေတာ႔ သစ္ကိုင္းကိုပင္ေကာင္းေကာင္းမျမင္ရေတာ႔....။
မနည္းကို စမ္းျပီးဆင္းလာခဲ႔ၾကရတယ္...။ေအာက္လဲေရာက္ေရာ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ညီမေလးက ပက္လက္ၾကီးလန္ျပီး တဂစ္ဂစ္နဲ႔ ေနေအာင္ တက္ေနတာလဲေတြ႔ေရာ က်မ ေတာ္ေတာ္ မ်က္လံုးျပဳးျပီး
လန္႔သြားပါတယ္...။
သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူေတြက ေျခမကို တံေတြးဆြတ္ျပီး ႏွိပ္ရတယ္ .. ႏွိပ္ၾက ႏွိပ္ၾက ဆိုလို႔ က်မတို႔ လည္း ၀ိုင္းျပီး ႏွိပ္ၾကပါတယ္ ၊အေရးထဲ ေရကငတ္ေနပါတယ္ဆို တံေတြးက လည္း မရိွဘူးျဖစ္ေနတယ္..ဘယ္လို လုပ္လုပ္ မရပါဘူး.......။ အဲဒါနဲ႔ မျဖစ္ေတာ႔ဘူးဆိုျပီး ကိုယ္႔ကိုယ္ကို အေျပးသန္တယ္လို႔ ယူဆထားတဲ႔ က်မ ကပဲ ရြာထဲဘက္ေျပးျပီးလူၾကီးေတြေခၚရပါတယ္..။
ေတာ္ပါေသးတယ္ အဲဒီ႔ကေလးမေလး ေသမသြားတာ ကံေကာင္းတယ္...။
က်မ နဲ႔ သႏၱာနဲ႔ကေတာ႔ အကင္းပါးတဲ႔သူေတြဆိုေတာ႔ ေကာင္မေလး ျပန္ေကာင္းလာတာနဲ႔ သႏၱာက သူ႔အေဖကိုေၾကာက္လို႔ သူ႔တို႔ အဖိုးအဖြားေတြရိွတဲ႔ ေနရာကို တစ္ခ်ဳိးတည္းေျပးပါေတာ႔တယ္...။
က်မ လည္း အလိုတူအလိုပါဆိုေတာ႔ ဖိနပ္ေတာင္မပါဘူး ေမေမလာတာျမင္တာနဲ႔ သႏၱာ႔ လမ္းစဥ္အတိုင္းပဲ အဖိုး အဖြားေတြအိမ္ကို တစ္ခ်ဳိးတည္းေျပးရပါေတာ႔တယ္....။
က်မကို ေမေမက ရိုက္ေနက်မို႔ အဖြားတို႔အိမ္မွာက က်မ အတြက္ေတာ႔လံုျခံတဲ႔ေနရာလို႔ထင္ထားခဲ႔တာ...။
ညစာထမင္းစားျပီးခ်ိန္မွာေတာ႔ က်မ ေဖေဖ ေရာက္ခ်လာျပီး .. အဖိုးအဖြားေတြေရွ႕မွာ က်မကို ေပြ႔ခ်ီျပီး အိမ္ျပန္ေခၚသြားပါတယ္...။ဒီကလည္း ဟုတ္ျပီေပါ႔ေလ...။
အိမ္လည္းေရာက္ေရာ အေဖ က က်မကို ခ်ဴပ္ထားေပးျပီး အေမက တုတ္နဲ႔ရိုက္ပါေတာ႔တယ္...။
အစကေတာ႔ က်မ ေအာ္ငိုေသးတယ္...။
ျပီးေတာ႔ ခုလို မ်ဳိး ၂ေယာက္လံုးက ရိုက္ရမလားဆိုျပီး ေဒါသေတြၾကီးလာျပီး လံုး၀ကို မငိုေတာ႔ပဲ ၾကိဳက္သေလာက္ရိုက္လို႔ ပါးစပ္က ေအာ္ေျပာလိုက္တယ္...။အဲဒီမွာအေဖက သူ႔ကို ျပန္ေအာ္တယ္ဆိုျပီး ေရသုတ္တဲ႔ တဘက္ေလးနဲ႔ ၂ခ်က္ရိုက္ခ်လိုက္ပါတယ္...။ငယ္ေသးေပမယ္႔ တစ္ကယ္ရိုုက္တယ္ဆိုတာ စိတ္က သိတယ္...။အရမ္းလည္ း၀မ္းနည္းသြားတယ္....။
က်မ ဘယ္ေလာက္ထိ စိတ္ၾကီးလဲဆို၇င္ အဲဒီေနရာမွာတင္ ေဒါသအရွိန္ေၾကာင္႔ ေမ႔ေျမာသလို ကိုျဖစ္သြားခဲ႔ပါတယ္...။ ျပန္သတိရလာတဲ႔ အခ်ိန္မွာ က်မ အေဖ႔ ကို စကားမေျပာခဲ႔ပါဘူး...။
ဘယ္ေလာက္ထိဆိုးလည္းဆို၇င္ က်မ အဲဒီ႔ေန႔ကေနစျပီး အေဖ႔ ကို ၆ လေလာက္ၾကာတဲ႔ထိကို စကားမေျပာခဲ႔ပဲ ေနခဲ႔ဘူးပါတယ္...။ခရီးေ၀းကေန ေဖေဖျပန္လာရင္လဲ ဘာနဲ႔ေခ်ာ႔ေခ်ာ႔ လံုး၀ကို မရဘူး။
က်မ ေဖေဖကလည္း က်မ ရဲ႕ေဒါသကို ေတာ္ေတာ္ေလး လန္႔သြားပံဳရပါတယ္...။
အဲဒီေန႔ကေနစျပီး ..... ဒီေန႔ထိဆိုပါေတာ႔ က်မ ကို ေလသံျပင္းျပင္းေလးနဲ႔ေတာင္ မဆူရက္ မေျပာရက္ေအာင္ ျဖစ္သြားခဲ႔ပါတယ္...။ျပန္စဥ္းစားၾကည္႔မိရင္လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္...။
က်မငယ္ငယ္က ျဖစ္ခဲ႔မိတဲ႔ ေဒါသကို အရမ္းမုန္းမိပါတယ္...။
အမွန္ကေတာ႔ က်မ က ေမေမရိုက္ရင္ ဘာမွမျဖစ္ခဲ႔ပါဘူး တစ္ခါမွ ေလသံမာမာနဲ႔ေတာင္ က်မ ကို မဆူရက္ခဲ႔တဲ႔ ေဖေဖက က်မကို အဖိုး အဖြားအိမ္ကေန ညာေခၚသြားျပီး ခုလို ရိုက္တာကိုခံလိုက္ရေတာ႔ က်မလည္း ရုတ္တရတ္ ေဒါသၾကီးသြားခဲ႔တာ ။ငယ္လည္းငယ္ေသးေတာ႔ က်မ အေပၚမွာ မိဘေတြထားရိွတဲ႔ ေစတနာနဲ႔ ေမတၱာတရားကို နားမလည္ခဲ႔ေသးဘူး..။
အသက္အရြယ္ေတြရလာတဲ႔အခါ .. မိဘကအေမြေပးခဲ႔တဲ႔ ပညာနဲ႔ ဆံုးမလမ္းညႊန္ခဲ႔တဲ႔ အသိဥာဏ္ေတြေၾကာင္႔ ဘာသာတရားကို ေလ႔လာကိုင္းရိႈင္းခဲ႔တဲ႔အခါ က်မ ရဲ႕ ေဒါသတရားေတြကို အသိတရားေလးနဲ႔ ထိန္္းတက္လာခဲ႔ပါတယ္...။
ဆရာေတာ္ၾကီးေတြရဲ႕ တရားေတာ္ေတြနာၾကားရတဲ႔ အခါ မွာေတာ႔ ေဒါသ ရဲ႕ရလဒ္ေတြအားလံုးကို ပိုသိလာခဲ႔ပါတယ္...။ဒီေလာက္ တရားေတြနာေနတာေတာင္ ထစ္ခနဲဆို က်မ ရဲ႕ေဒါသေလးက အကင္းမေသခ်င္ပါဘူး...။ေဒါသျဖစ္ရတဲ႔အတြက္ ရလဒ္က အျမဲတမ္းပူေလာင္ပါတယ္...။
က်မ ဘယ္ေလာက္ထိ ေဒါသကိ ုမထိမ္းသိမ္းႏိုင္သလဲဆိုရင္....က်မ ရဲ႕ ဘေလာ႔ထဲကို အကုသိုလ္ ျဖစ္ေစတဲ႔ စာေလးတစ္ေၾကာင္းေလာက္ ၀င္ေရးသြားတာေတာင္ က်မ က ဆက္ဆက္ထိ မခံျပန္ေရးတက္သူပါ...။မဟုတ္မခံဆိုေပမယ္႔ အဲဒီ႔ ေဒါသရဲ႕ အက်ဳိးကလည္း မေကာင္းႏိုင္ပါဘူး ........။
“အၾကင္သူသည္
ေဒါသထြက္ေနေသာသူကို
တစ္ဖန္ျပန္ျပီးေဒါသထြက္၏
ထိုသူသည္ ပထမေဒါသထြက္ေနသူထက္
မိုက္မဲသူ ၊ ယုတ္မာသူျဖစ္၏။ ”
ေဒါသထြက္ေနေသာသူကို
တစ္ဖန္ျပန္ျပီးေဒါသထြက္၏
ထိုသူသည္ ပထမေဒါသထြက္ေနသူထက္
မိုက္မဲသူ ၊ ယုတ္မာသူျဖစ္၏။ ”
ဆိုတဲ႔ အပဏၰကဇာတ္အဌကထာ ထဲက အတိုင္းပါပဲ ...။ ေဒါသေၾကာင္႔ က်မရလိုက္တဲ႔ အရံႈးေတြပါပဲ....။
ဒါကေတာ႔ အားလံုးသိေနတဲ႔ ဥပမာေလးကိုပဲျပလိုက္တာပါ....။ မေကာင္းတဲ႔ေဒါသစိတ္ေတြ ကို အႏိုင္ယူတဲ႔နည္းလမ္းက တစ္ခုပဲရိွပါတယ္....။ေဒါသမီးကို ေမတၱာေရနဲ႔သာ ျငိမ္းေစႏိုင္ပါတယ္...။
က်မတို႔လူငယ္ေတြဆိုတာက ဘယ္ေလာက္ပဲ သည္းခံႏိုင္ပါတယ္ေျပာေျပာ အတိုင္းအတာတစ္ခုထက္လြန္လာရင္ ေဒါသက အရင္၀င္လာတက္တာက ကိုယ္ေတြ႔ပဲေလ....။
ဒီေနရာမွာ က်မ ဗဟုသုတအေနနဲ႔ ျပန္ျပီးေ၀မွ်ခ်င္ပါတယ္...။ေဒါသျဖစ္ေပၚလာပံု အဆင္႔၃ဆင္႔ကို နားလည္ဖို႔လည္း လိုအပ္ပါတယ္...။
၁။ စိတ္အစဥ္တြင္ အျမဲမျပတ္ သိမ္ေမြ႔စြာကိန္းေအာင္းေနေသာ ( အႏုသယ ေဒါသ )
၂။ စိတ္အစဥ္တြင္ ထၾကြေသာင္းက်န္းစ ျပဳလာေသာ ( ပရိယုဌါန ေဒါသ )
၃။ ကာယကံ၊ ၀စီကံ တို႔ျဖင္႔ ထၾကြေသာင္းက်န္းလာေသာ ( ၀ီ တိကၠမေဒါသ) ... ဆိုျပီး ျဖစ္ပါတယ္...။
စိတ္အစဥ္တြင္ အျမဲမျပတ္ သိမ္ေမြ႔စြာကိန္းေအာင္းေနေသာ ေဒါသ ( အႏုသယ ေဒါသ ) ကေတာ႔ အနာဂါမိမဂ္ျဖင္႔သာ ပယ္သတ္ႏိုင္ပါတယ္...။မင္းကြန္း တိပိဋက ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ပို႔သေတာ္မူေသာ ေမတၱာပို႔မွာ ေၾကာက္တက္၊မေၾကာက္တက္ ၊ ႏွစ္ရပ္မ်ားစြာသတၱ၀ါ ခ်မ္းသာကိုယ္စိတ္ျမဲပါေစ...ဆိုတာေလးကို အရင္ကေတာ႔ ပါးစပ္ကသာပို႔ေနတာ သိပ္နားမလည္ခဲ့ပါဘူး...။ေမတၱာရွင္ဆရာေတာ္ ဦးဇ၀န တရားေတြနာၾကည္႔မွေၾကာက္တက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားဆိုတာက ပုထုဇဥ္၊ ေသာတာပန္ ၊ အသဒါဂါမ္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကိုဆိုလိုတာျဖစ္တယ္...။ေဒါသကို ပယ္ျပီးျဖစ္၍ မေၾကာက္တက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားမွာ အနာဂါမ္ႏွင္႔ ရဟႏၱာပုဂၢိဳလ္ မ်ားကို ဆိုလိုပါတယ္...လို႔ နားလည္ သေဘာပါခဲ႔ပါတယ္...။
ထိုအခ်က္ကိုေထာက္ျပီး ေၾကာက္တက္ေသာ သေဘာတရားမွာ ေဒါသျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ အနာဂါမ္ ႏွင္႔ ရဟႏၱာျဖစ္လွ်င္ အေၾကာက္တရားမရိွေတာ႔လို႔ မွတ္ရပါတယ္...။
နံပါတ္၂ျဖစ္တဲ႔ ေဒါသ စိတ္အစဥ္တြင္ ထၾကြေသာင္းက်န္းစ ျပဳလာေသာ ( ပရိယုဌါန )ကိုေတာ႔ ေမတၱာဘာ၀နာနဲ႔ ပယ္သတ္ႏိုင္ပါတယ္...။ေနာက္ဆံုးျဖစ္တဲ႔ ကာယကံ၊ ၀စီကံ တို႔ျဖင္႔ ထၾကြေသာင္းက်န္းလာေသာ ( ၀ီ တိကၠမေဒါသ)ကိုေတာ႔ သီလျဖင္႔သာပယ္သတ္ႏိုင္ပါတယ္...။က်မ ကိုယ္တိုင္လည္း အဲဒီနည္းလမ္းေလးအတိုင္း ရသမွ်အခ်ိန္ေလးမွာ တက္ႏိုင္သေလာက္ ၾကိဳးစားလိုက္နာေနပါတယ္...။
က်မလိုပဲ ေဒါသၾကီးတက္ၾကသူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ၊ က်မ ထက္ငယ္ၾကေသးတဲ႔ ေမာင္ေလး၊ ညီမေလးမ်ားအတြက္ ... အမ်ားၾကီးမဟုတ္ရင္ေတာင္ အနည္းငယ္ေတာ႔ အက်ဳိးရိွေစမယ္လို႔ေမွ်ာ္လင႔္မိပါတယ္...။
အားလံုးပဲ...အရင္းလဲ အဖ်ားထင္းျဖစ္ဆိုတဲ႔ စကားပံုေလးကဲ႔သို႔ က်မတို႔ စိတ္အစဥ္မွာ ထၾကြေသာင္းက်န္းမႈ အျမဲ ျပဳတက္ေသာ( ပရိယုဌါန ေဒါသ )ကို အတက္ႏိုင္ဆံုး ထိမ္းႏိုင္ေအာင္ မိမိတို႔၏ စိတ္အစဥ္ကို သတိရေနတဲ႔ အခ်ိန္တိုင္းမွာ ေမတၱာတရား ပြားမ်ား၍ ဘာ၀နာတရားကို ရသေလာက္အခ်ိန္ေလးမွာ နာၾကား ၾကျခင္း၊လက္ေတြ႔လည္း တက္ႏိုင္သေလာက္ေလး ၊ ရႈမွတ္ပြားမ်ား ၾကျခင္းျဖင္႔ ၀ီတိကၠမ ေဒါသကို အတက္ႏိုင္ဆံုးပယ္သတ္ႏိုင္ၾကပါေစဟုဆႏၵျပဳလိုက္ပါတယ္....။
( လြမ္းစရာေကာင္းတဲ႔ငယ္ဘ၀အေၾကာင္းေလးေတြနဲ႔ မုန္းေသာ္လည္း က်မ နဲ႔ အတူရိွေနတဲ႔ အရာတစ္ခုကို ျပန္လည္ေပါင္းစပ္လိုက္မိပါတယ္... အမွားအယြင္းတစ္စံုတစ္ရာပါခဲ႔ေသာ္ က်မ ႏွင္းဟမာ ရဲ႕
တာ၀န္သာျဖစ္ပါတယ္... အားလံုးပဲ နားလည္ခြင္႔လႊတ္ႏိုင္ၾကပါေစေနာ္...း)
ခင္မင္ေလးစားမႈမ်ားျဖင္႔
ႏွင္းေဟမာ
31 August 2009
( 11: 34 pm )
